SERKAN OZAN
Fenerbahçe sezona yine kaos içinde başlamıştı. Son dört sezonu ikincilikle tamamlamış, üç sezonu ezeli rakibi Galatasaray’ın arkasında ikinci bitirmiş; şampiyonluk hasreti 11 sezona çıkmıştı. Yönetim yıpranmıştı; güven tazelemesi gerekiyordu ama bunun için alışıldığı gibi hüsranla biten sezonun sonunu değil, yeni sezonun başını seçmişti. Hedef belliydi: Birkaç takviyeyle daha da güçlenecek takımın başında zaten dünyanın en tanınan teknik direktörlerinden biri vardı; yaz döneminde transferler yapılır, zaman kazanılır, sezona bomba gibi girilir ve yönetimin üstündeki baskı azalırdı… Ama olmadı. Beklenen yıldız transferler gecikti, taraftar sabırsızlanmaya, teknik direktör homurdanmaya başladı. Sonunda kendisiyle çekişen teknik direktörü yönetim, yıllardır beklentiyi karşılayamayan yönetimi ise kongre üyeleri gönderdi.
Yeni yönetimin alması gereken birçok karar vardı ama eli kolu bağlıydı. Sezon başlamış, transfer sezonu çoktan bitmiş, takımın başındaki teknik direktör Türkiye’ye geleli henüz birkaç hafta olmuştu. Evet bazı kötü sonuçlar alınmıştı ama takım yeni teknik direktörü sevmiş, taraftar pek tanımadığı bu adama ısınmaya başlamıştı. Yeni yönetim de – belki de çaresizlikten – arkasında durmaya karar verdi. İtalya’da doğan, küçük yaşta ailesiyle birlikte Almanya’nın yolunu tutan bu göçmen, İtalyanların, bize de çok yakın olan Akdeniz duygusallığını ve Alman disiplinini bünyesinde barındırıyordu. Belki de Fenerbahçe’nin de aradığı tam olarak buydu; Domenico Tedesco aranan kan olabilirdi…
Saha dışına hiç çıkmadı Tedesco; ne yönetimi taraftara şikâyet etti, ne futbolcularından yakındı, ne hakemler hakkında atıp tuttu, ne de rakibe verip veriştirdi. Tek derdi takımı ve oynattığı futboldu. Fenerbahçe’nin uzun süredir yapmadığı bir şeyi yapıyordu; kötü bir sonuçtan sonra dışarıyı suçlamıyor, önce içeriye bakıyordu. Zaman zaman sapma emareleri gösterse de yeni yönetim de bu yoldan çıkmadı. Sonuçta belki de en çok ihtiyaç duyulan şey hâkim oldu camiaya: Huzur…
Ama öyle her şey yolunda gitmedi sezonun ilk yarısı boyunca. Galatasaray yine liderdi, Fenerbahçe yine ikinci. Şampiyon olunacaktı, takım iyiydi ama ihtiyaçları vardı. Önce Anthony Musaba geldi. Demokratik Kongo’dan Hollanda’ya göçen bir ailenin çocuğuydu. Futbola Hollanda’da başlamış, yolu Fransa’dan geçmişti. Samsunspor’da parlayınca Fenerbahçe’nin yolunu tutmuştu: Herkes hemfikirdi, iyi transferdi ama yetmezdi…
Sonra üç Fransız geldi… Fas’tan Fransa’ya göçen bir ailenin çocuğu olan Matteo Guendouzi kadroya katıldı; kendisine ödenen para (30 milyon Avro) çok tartışıldı: “Bu kadar eder mi?” Ardından, ailesi yıllar önce Gine’den Fransa’ya gelen 19 yaşındaki Sidiki Cherif, Kadıköy’ün yolunu tuttu ve “Bu çocuk da nereden çıktı?” dendi. Son olarak da Malili göçmen bir ailenin çocuğu N’Golo Kante… Onunla ilgili tartışılacak bir şey yoktu; zira bir dünya yıldızıydı ama Suudi Arabistan’dan geliyor oluşu ve yaşı kafaları karıştırıyordu: “Acaba performansı eskisi gibi mi?”
Fransa, 12 Temmuz 1998’de dünya kupasını kazanırken, final maçının oynandığı stada çok yakın bir Paris banliyösünde futbolcu olma hayalleri kuran Kante, tam 20 yıl sonra, 15 Temmuz 2018’de dünya kupasını kaldırdı. 1998’deki final maçından tam dokuz ay iki gün sonra doğan Guendouzi için o dünya kupasının ayrı bir önemi var kuşkusuz. 2018 Dünya Kupası’na gelindiğinde ise birkaç gün önce Premier Lig devi Arsenal’e imza atmış; 19 yaşında ve A milli takıma göz kırpan bir yıldız adayıydı. Kante, Moskova’da kupa kaldırırken bu kez hayaller kuran Sidiki Cherif’ti. O zaman 11 yaşındaydı ve sadece altı yıl sonra, henüz 17 yaşını doldurmadan dünyanın en iyi beş liginden biri olarak gösterilen Ligue 1’de forma giydi.
1998 Dünya Kupası, Fransa futbolu için bir dönüm noktasıydı. Hiçbir şey tesadüfe bırakılmamış; her şeye yıllar önce başlanmıştı. Planlar hazırlanmış, yatırımlar yapılmış, emek verilmiş, alın teri dökülmüş, mesai harcanmış ve sonunda zafer gelmişti. 12 Temmuz 1998 günü Paris’teki Stade de France’dan taşan coşkunun mimarları, yetenekli göçmen gençlerdi. Hepsi daha iyi bir yaşam umuduyla futbola sarılan ve yıllar boyunca canlarını dişlerine takarak çalışarak birer yıldıza dönüşen bu gençler, milyonlarca çocuğa da umut olmuştu. İşte o umudun üç meyvesi bugün Fenerbahçe’de buluştu. Her yeni transfer gibi çantalarında soru işaretleriyle geldiler ama kariyerleri ve potansiyelleri, taraftarlara hayaller kurdurmaya yetiyor. Yıllardır özlenen, hayalleri kurulan, kutlanmaya hazırlanan şampiyonluk için bu Fransız aşısının tutması şart…
