Bir iftiranın anatomisi

FRANCESCA ALBANESE 

1967’den beri işgal altındaki Filistin topraklarındaki insan hakları durumuna ilişkin Birleşmiş Milletler özel raportörü.

Makamım, iki yılı aşkın bir süredir titizlikle kurgulanmış ve giderek sertleşen polemiklerin hedefi oluyor. 8 şubat günü yaptığı açıklamada sözlerimin asıl hedefini çarpıtan bir Fransız milletvekili, İsrail’in “insanlığın ortak düşmanı” olduğunu söylediğimi iddia etti. Oysa benim sözlerim, İsrail’i silahlandıran ülkeleri ve soykırım söylemlerini yayan medyayı ve sosyal medyayı hedef alıyordu. (1) Açıklamamın gerçek niteliğini doğrulama veya olguları inceleme zahmetine girmeyen Fransa Dışişleri Bakanı Jean – Noël Barrot da asla sarf etmediğim sözlere, “aşırı ve suç teşkil eden” ifadeler diyerek tepki gösterdi ve şahsıma yönelik saldırıları uluslararası düzeye taşıdı; Fransa’nın, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyi’ne başvurarak istifamı talep edeceğini açıkladı. İtalyan, Alman ve Çek mevkidaşları da görevlerinin gerektirdiği temel doğrulamaları yapmadan kendisini takip etti. Fransa Başbakanı Sébastien Lecornu ise 19 Şubat’ta yaptığı açıklamada aynı talebi kamuoyu önünde yineledi.

Her kamu görevinin doğasında eleştiri vardır, özellikle de konu insan haklarıysa. Ancak bu mesele rahatsız edici bir gerçeği ortaya çıkarıyor: Bazı devletler, mesajı çürütmeye çalışmak yerine ısrarla “elçiye” saldırmayı tercih ediyor.

Birleşmiş Milletler tarafından görevlendirilmiş bağımsız bir uzmana yönelik bu saldırının benzeri görülmemiş ve yıpratıcı niteliği, yalnızca suçlamaların sertliğinden ve bilinçli biçimde yalan üretilmesinden kaynaklanmıyor. Aynı zamanda ve her şeyden önemlisi, bu manevra devletin en üst kademeleri tarafından yönetiliyor ve sahipleniliyor… Bu noktada artık söz konusu olan bir tartışma değil; barış zamanında atıfta bulunulan ama uygulanması rahatsızlık verdiği anda rafa kaldırılan uluslararası antlaşmalardan ve verilen görkemli vaatlerden oluşan sistemin iflasının belirtisi.