DIDIER WAMPAS
Wampas grubunun solisti. Grubun son albümü: “Où va nous?” (2026)
Diplo’nun yazıişleri ekibi benden siyaset, müzik ve Wampas üzerine bir yazı yazmamı istedi. Bunu yaparken de “Dünyanın en büyük grubu” diyerek beni övdüler. O halde başlayalım.
Benim adım Didier. İşçi kökenli bir punkçıyım. Gerçi artık emekliyim… Fransa’nın güneyinde yaşıyorum; hayat güzel. RATP’deki (1) tüm prim günlerimi doldurmuştum. 50 yaşımda işten ayrıldım. Ama hâlâ Wampas’la turnelere çıkıyorum; benim için bu, Tanrı’nın var olduğunun kanıtı… İlk konserimizi 1983’te Paris’in 13. bölgesinde verdik. İkinci konserimizi de aynı yıl, L’Humanité Şenliğinde yaptık. Bizi oraya Cafards grubu çağırmıştı; Pierrefitte standında çalmıştık. Annemle babam orada değildi. Oysa Villeneuve-la-Garenne’de yaşayan komünistlerdi; iyi insanlardı. Babam asansör tamir ederdi, annem temizlik işlerinde çalışıyordu.
Babam 1984’te beni elektrikçi olarak işe almaları için RATP’ye mektup yazdı. 22 yaşındaydım. Saint-Ouen’deki Labinal fabrikasında çalışıyordum; hassas mekanik üretimi yapılıyordu. Sabah altıda kalkıp banliyö otobüsüne binmem gerekiyordu. Her ay hastalık izni alıyordum. RATP beni kurtardı. İlk yıllar elbette zordu. Elektrik konusunda hiçbir şey bilmiyordum; gerçekten çok kötüydüm. O dönemde hâlâ, Cezayir Savaşı’ndan kalma epeyce kıdemli çalışan vardı; sağcı, hatta faşist eğilimli insanlardı. Üç vardiya sistemiyle çalışıyorduk…
Özel İçerik
Bu içerik sadece gazeteye abone olan okuyucular içindir.Yazının devamını okumak için gazetemize abone olmak ister misiniz?
